Witajcie w Noym Roku!

Czas to jednak szybki przeciwnik,możesz próbować go przechytrzyć ,ale i tak  w ostatecznej rozgrywce on jest górą.
Zbieram się od dłuższego czasu do napisania posta,ale  ten czas ciągle mnie pokonuje ,no i ,oczywiście  ,problem ,co tu napisać,bo tyle się wydarzyło.
Postanowiłam wejść w dzień dzisiejszy.
Wieczór,odwilż,masy śniegu zaczynają topnieć,oj będzie się działo,jeżeli plusowa temperatura nie zastopuje... 
Gdy patrzę na niektóre zdjęcia  z różnych zakątków Polski,to trochę zazdroszczę.
Bo tam, chwila ,moment i  zazieleni się dookoła.
A u nas?
 Hoho ,poczekamy sobie.
Zanim te zwały śniegu znikną ...to sobie naprawdę jeszcze  poczekamy.
Cóż ,niektórzy ,a jest ich bardzo dużo ,czekają na ten śnieg u nas i jadą z bardzo daleka ,żeby trochę poszusować i nacieszyć oczy tą zimą,która kiedyś królowała na całym terenie naszego kraju.
A teraz gdzieś się chowa po zakamarkach... 
Ja nie jeżdżę na nartach,więc siedzę w domu i ,niestety ,tyję.
Nie dosyć,że Haschimoto ,to jeszcze brak ruchu.
Czekam na tą wiosnę,żeby trochę się rozruszać.
Narazie pocieszam się jej namiastkami.

Córcia wczoraj wyjechała do Anglii 
Była prawie miesiąc w domu,przyjechała do nas z bardzo złym samopoczuciem,rano nie mogła wstać,bóle głowy ,aż do wymiotów.
Badania ,badania i okazało się, że to nadczynność tarczycy.
Ale objawy naprawdę bardzo niefajne.
Leki pomogły na szczęście i kolejne badania już lepsze.
Pojechała już w dużo lepszym stanie.Poszło trochę pieniędzy ,bo wszystko prywatnie,ale diagnoza została szybko postawiona .
Był też  drugi syn z żoną ,ale oni pojechali dużo wcześniej i tak jakoś bardzo pusto się zrobiło.Najmłodszy syn też w Norwegii  . Pracuje już miesiąc ,wraca dopiero za tydzień, to będzie trochę tłoczniej.
Bardzo Wam dziękuję za miłe wpisy pod ostatnim postem.
Nie powiem,że mnie nie zdopingowały do pisania ...